وقتی اندام هایت کار نکنند ، لمس یک سیب می تواند بزرگترین آرزوی تو باشد.
بد است که در احساساتت لامسه جریان نداشته باشد ... آن وقت رضایت را می شود از کجای
چشمی نظاره کرد ، در حالی که کمترین حرکت دور چشم هم معنای جداگانه ای دارد!
شکر که تو را با تمام احساساتم و حتی چند حس ِ بیشتر هم حس می کنم.
" افسون"
صدای تو ظهر ِ همه صداهاست ...
با تو می توان در سکوت هم ، بی هیچ زحمتی بهترین اوقات را داشت ...
با هر طلوع آماده بودن با توام .
: " افسانه"
در بدترین شرایطم، وقتی که نه خوش قیافه ام و نه حرف های خوب می زنم،
بیش از همیشه محتاج رفتار حمایتگرانه توام .
همان وقت هایی که هیچ خوب نیستم و به اسرار در آغوش می گیری ام
و سامانم می دهی ...
:افسانه
آیا بعضی از بندهای این مناقصه مثل استقبال گرم از شوهر و انتشار انرژی مثبت قابل تفویض است؟
آرام حرفت را که می گویی باعث می شوی برای شنیدنت خودم را به تو نزدیک تر کنم .
و من در جواب به تو چیزهایی می گویم که تا به حال به کسی نگفته ام !
اینها را تو ایجاد می کنی، نه که خود به خود به میان ما آمده باشند.
" آسان است اما کسی بلد نیست !! "
مگر نه آقا ؟
: افسون
با دست هایی که می نویسم
و تنی که مال من است، با تو، با زندگی رقصیده ام .
جنگی به میان نیست که چاقو تیز کنم یا کمانی آماده ...
و تو نیز کشوری نیستی که بخواهم تمامت را فتح کنم.
کمی مال خودت
و باقی ات را من، فقط کشف می کنم!
" همین "
: ا ف س ا ن ه
بعد از گذروندن یک روز خوب ، چقدر خوب و پرانگیزه ام .
حس یه کفشدوزک خوشحال قرمز رو دارم
: افسونه
چرخي بزن كه پخش شود بوي دامنت
لب بر لبم هميشه مسيحاي من برقص
خدایا نکنه دماغ من هر روز رشد کنه و بزرگتر شه ...خدا !!!
دوست دارم تو را که، پیش تو وقتی نمی مانَدم که بی تاب باشم.
امروز که شرایطم برای دوست داشتنت مهیاست، کاش تو را خوب دوست بدارم که شاید جز امشب وقت دیگری نباشم که با تو آرام باشد.
شاید شبی سرد شوم و مرده باشم.
می خواهم ... قَدرت را بدانم.
دوست داریم هم را... که پیش همیم و ... زنده ایم.
دوست داشتنی که برایمان بی ضرر است.
" افسون"
امروز حالم به راحتی خیلی بد است ... به همان راحتی که همیشه خوب بود ! جان ندارم!
کاش می بردیَم جایی که راحت بغلت گریه کنم.
یک کیلو گیلاس هم می خواهم.ببخشید.
: ا ف س ا ن ه
این حرفم رو "رابرت دی نیرو " توی فیلم "awakenings" خیلی خوب، موقع رقص آروم با معشوقه اش، در حالی که از فرط بیماری روحی و جسمیش به خودش می لرزید و آروم می گرفت، ثابت می کنه.
این داستان با همه احساسات تلخ آدمای بیمار توش، آدم رو زنده تر می کنه ... البته به نگاه من.
پ ن: این پست تقدیم به آن دوستمان است که شاید نخواست پیش ما باشد.
هر چند او که مثل ما نیست، بهتر از ماست.
"افسانه"
شب و صبح صدای همین صدا می آید، تکراری هم نمی شود.
چه دنیایی است؟ مجلسی هم ندارد که های و هویی از آن بلند باشد ! اینجا گرم و نرم خانه ی من است و من حسابی عاشقم و فریاد دردناکی ندارم.
اینجا همیشه هست ... دلم هم همیشه خوش است.صدای ملایمی می آید، بادهای خوبی می وزد!
... تمام داستانِ موسیقی بر سلول های جان آدم می نشیند و من نه غمی حس می کنم و نه قصه ای دارم که حرف بزنم.
در این خانه اصلا هیچ حرفی نمی زنند، فقط دست هم را می گیرند و در جایی که دوس دارند می نشینند و مدام احساسات قشنگ دارند.
موسیقی حس دیگری برایت نمی گذارد ... حسابی در هم رسوب می کنی و دنیای نرمی هم داری!
اینجا سوالی نیست که پاسخم را بخواهد، چیزی نیست از میانم ببرد و همه چیز حسابی خوب و آسان و هنرمندانه قلم زده شده و دلم انگار هیچ سرد نمی شود.
کلیدی هم ندارد که باز یا بسته اش کنم اما فقط خودم راهش را خوب می دانم ...
خوب است این خانه هر وقت بخواهم هست !
این خانه اصلا هیچوقت دور نیست.
" افسانه"
بی بهانه غم خوردنم می گرفت و بغضم نترکیده ، اشکم آمده بود. تنها وقت هایی که او را می دیدم خوب بود و دیگر حتی با ارتباطات میان خطی و روابط زنگی اس ام اسی هم ارضا نمی شدم و باید حتما دیداری و برای گذر از حال بد به حال خوب، دشتی ، دمنی، درکه ای و هندوانه ای می بود.
او هم که خوشم می آید همه جوره پایه و اساس است. پایه ی با هم بودن و اساس با هم خوب بودن و این ها.
خلاصه بد عادت که هیچ، پررو شده ام! به من چه؟ تقصیر خودش است. و وقتی می رفت حال خوب من از یک ساعت قبلش، دیگر رفته بود.
امروز اینجا دلم خواست بنویسم و اندکی قدرش را بدانم ... چطور؟
شاید اینطور: "عزیزم مرسی" یا "افتخار ، افتخار "یا "مُچَکرم عزیزم" یا همین روش های ساده و معمول.(باور کنید).
بعد از این همه نمی دانم چطور قدردانی کنم که خوشحال شود! اما می دانم باید مراتب قدردانی را مرتب کنم تا خوشحال شود.حالا "عزیزکم خواهش می کنم خوشحال شو " !
شب گذشته دوباره خواندن دعاهایی که مدتی نمی خواندمشان چه لذتی داشت! وقتی هم از من نگرفت.چقدر کم می خوانمشان! دلیل بی توجهی ام را نمی دانم ... البته می دانم ها ، اما ...
بعد از دعا چه نیازی ام به بودنت بود ...
چه نیازی به بودن و ببخشید بوییدنت ، ای بوسیدنی ِ من !
" افسون"
مدتی است حتی یک نخ هم ابرو بر نداشته ام ؛ چشم و ابرو نازک کرده ام، اما ابرو نه! دوست ندارم برشان دارم می خواهم کاری به کارشان نداشته باشم تا برای خودشان خوش باشند.
موچینم را که چیزی هم نمی گیرد می گیرم و موهای اضافی را از جا در می آورم ؛ با کمی هم احساس گناه؛ با هر نخی که می کشم از معصومیت و بکارت چهره ی دخترانه ام کم می کنم.دلم هم هیچ نمی خواهد اما حس می کنم چقدر حالم خوبتر می شود.
یکی یکی ریشه کنشان می کنم... دلم می خواست می شد ریشه ی بعضی چیزها را این طور از جایشان در آورم البته اگر مثل اینها دوباره هفته ی آینده جوانه نزنند.
می سوزد و ادامه می دهم.می خواهم مثل هم باشند، یکی از ان و یکی از دیگری می گیرم.شکل هم نمی شوند...بی خیال؛ می گذارم کمی هم احتلاف داشته باشند .فوقش دعوا می کنند چیز بیشتری که نمی شود، در عوض حال من خیلی حوب می شود.
موهایم را شانه و چشم هایم را سرمه می زنم ... تا چه کسی را سیاه کنم !
ابروهایم یکی انگار گریه می کند و یکی کمی دلش گرفته است جمع و جور شده است...این در حالی است که با اعتماد پنهانی که به نفسم دارم احساس خوشگلی ام همچنان خوب به خودش ادامه می دهد.
کک و مک ها نمی گذارند .اما معشوق ِ جان خودشان همیشه گفته اند همه جوره دوستم دارند؛ خوب، بد، زشت. راست یا دروغ حیالم راحت تر می شود...دستشان درد نکند.
تمام شد، ماه شدم ... آرایش شدم ... لبم هم که قرمز است ، اما دیگر مهم نیست کسی رنگ شود یا نشود.(به این فکرم لبخند می زنم).
دلم می خواهد گاهی سرمه را پشت چشمانم کمی ادامه دهم ، لب هایم کمتر بی رنگ باشند ، ابرو نازک کنم ، کمی برای خودم هم تفاوت داشته باشم.
" افسانه "
دِدِم نازُم ناز اِد تا چَکَم نازینگه
گزلَرینگ جان آلان ... نازینگ قوربانُ ... آلما جانومه .
" اف سون"
با همان دغدغه های خالی ذهن ۷ -۸ ساله !
حالا بزرگ شده ام...مشغولم.
ذن لحظه های بچه گانه ام دیگر جواب نمی دهند.
می ترسم کم کم از دسترس هم خارج شوم.
" ا ف س و ن "
خبرت هست که از خوبی خود بی خبری
به خدا خوب تر از خوب تر از خوب تری
در اتوبوس نشسته ام . خسته و نخسته از كار سرم را كنار شيشه گذاشته ام؛ بيچاره سعيد آسايش توي گوشم داد مي زند:"مهره ي مار داري ، تو دلبري"!
من؟!!!
از كريمخان مي رويم و با اجازه ي سعيد خان به خودمان مي آييم.كمي ته دلم انگار مي خواهد يك روز اينجا پياده شوم و حلقه عروسي بخرم! به زيبايي حلقه توي دستم و شيريني وقتي كه كسي حلقه را در دستم جا مي دهد، فكر مي كنم و بعد انگار مي بينم نه زياد هم دلم نمي خواهد... فكر كه مي كنم ميبينم شايد فعلا حال دردسرهاي مشترك را در آن زندگي ندارم و به راحتي مزه ي حلقه را با گذاشتن تكه اي از آدامس در دهانم عوض مي كنم و شيريني اش را به هست يا نيست كسالت زندگي مشترك ترجيح مي دهم و الآن احساس خوبي دارم.
فكر مي كنم امروز چقدر احساس هاي دلپذيري داشته ام ؛ ديروز... پريروز! كلا احساس هاي خوبي دارم .
به اين فكر مي كنم كه چقدر با دليل هاي كوچك و با بهانه هايي كه هيچكس آنها را نمي گيرد، خوشحال مي شوم، مي خندم و احساس مي كنم خوبم...خيلي هم خوبم.
غرق در خوبي احساس هايم هستم . اين دفعه با اجازه ي آرتيست توي گوشم كه اينبار مي نالد و مي گويد:"بااااااااااااااااااااااز هم دلم گرفت و گريه كردم"به اين فكر مي كنم حتي من كه اينقدر ادعاي خوشوقتي ام مي شود، باز هم دلم مي گيرد و گريه مي كنم.حتي با احساس هاي كوچك و مبهمي كه ممكن است با آمدن باد هم بيايد و مرا بگيرد... به اينها فكر مي كنم... به غصه هايم!
چشمم به دماغ مسافر جلويي ام مي افتد و با خودم مي گويم آيا واقعا فكر مي كند اين دماغ كه چند روزيست بعد از جراحي پلاستيك بدي كه داشته، قابليت مشاهده مغزش نيز فراهم شده، زيباست!!!
با خودم فكر مي كنم و مي گويم خوب است كه من غصه هايي مثل دماغ و امثالهم ندارم و غصه هايم قدري است كه با يك نسيم مي آيند و با نسيم بعدي باز به پرواز در مي آيند و روي دماغ نفر بعدي مي نشينند.
به خودم فكر مي كنم و به معشوقم ، كه فكر مي كنم انگار آسمان دهان باز كرده و چنين موجودي را به من داده!!! بيشتر كه فكر مي كنم به فكرم پايبندتر مي شوم ... خوشحال مي شوم و حسابي به وجد مي آيم.
اتوبوس ايستاده و آخرين ايستگاه است...كسي مي گويد:"بيچاره مرجان اينا كلي به دماغم حسودي كردن"!
و من به خودم مي گويم :"بيچاره مردمي كه به من و معشوقم حسودي مي كنند." خب خوب مي كنند، بگذار بكنند، بايد هم بكنند !
بعد به خودم توي دلم خطاب به معشوق ادامه مي دهم : عزيزم" آنكس كه تو را شناخت جان را چه كند" ؟
"ا ف س ا ن ه "